Derde Passwerk Lifetime Achievement Award toegekend aan Peter Vermeulen

Op 14 november reikten we onze derde Passwerk Lifetime Achievement Award (PLAA) uit. Deze keer was onze laureaat Peter Vermeulen. In onderstaand interview leert u meer over Peter. Voor het eerst vond de uitreiking plaats in De Ark, een locatie op het water, nabij het Antwerpse havenhuis. Een tachtigtal gasten werden die avond verwelkomd.

De officiële oorkonde werd uitgereikt door de voorzitster van onze raad van bestuur, Kristiene Reyniers. Cas Raaijmakers, auteur van Peters biografie, gaf toelichting bij de totstandkoming ervan. Peter Vermeulen nam tot slot zelf het woord en herdoopte de afkorting PLAA in ‘Passwerk Lifetime AanmoedigingsAward’. Peter is dus duidelijk nog niet van plan te stoppen!


Hieronder het interview met Peter en een impressie van de viering.


De voorbije periode heb je verschillende gesprekken gehad met Cas Raaijmakers, de schrijver van jouw biografie die werd geschreven naar aanleiding van deze derde PLAA. Hoe heb je die gesprekken ervaren?


Het waren zeer fijne gesprekken. Cas is een getalenteerd man. Af en toe waren zijn vragen wel wat confronterend. Cas hield me een spiegel voor. Maar zo ontdekte ik ook weer dingen over mezelf die ik vergeten was (of verdrongen had?). Wat ik aan Cas bewonder, is dat hij een oprechte nieuwsgierigheid toonde om de mens achter de naam ‘Peter Vermeulen’ te leren kennen. En we hebben samen ook lekker gegeten…


Heb je in jouw biografie een bepaalde boodschap willen meegeven?


Ik had niet echt de bedoeling een boodschap mee te geven. Ik gaf me eerder over aan het plan dat Cas had. Maar ik heb me kwetsbaar opgesteld en heb daarmee ook willen aantonen dat ik ook maar een mens ben. Eén van de dingen die gebeuren als je wat bekender raakt, is dat mensen alleen maar de successen van iemand zien en niet dat hij of zij ook worstelt met de beslommeringen die in ieders leven voorkomen.


Is dit jouw eerste award? Wat doet dit met je?


Ik dacht dat dit mijn eerste award was tot in de gesprekken met Cas duidelijk werd dat ik al een award heb gekregen voordat mijn carrière startte. Ik was dat compleet vergeten. Toen ik in 1985 afstudeerde aan het Instituut voor Gezinswetenschappen, een studie die ik combineerde met mijn opleiding tot pedagoog, kreeg ik voor mijn eindwerk over oudermishandeling de Prof. Schockaertprijs voor de meest opmerkelijke thesis. Ik was blijkbaar de allereerste in Vlaanderen die het fenomeen oudermishandeling in de kijker plaatste.

Maar uiteraard is de huidige award veel betekenisvoller voor mij. Het is een mooie erkenning voor de vele inspanningen die ik in het werkveld autisme heb geleverd.


Wie zijn voor jou binnen de wereld van autisme grote inspirators geweest?


Er zijn er veel geweest. Maar toch een paar namen: professor Gary Mesibov van TEACCH bij wie ik in 1987 in opleiding ging. Ik heb twee jaar geleden in Kent samen met Gary een hele dag cursus gegeven en hoewel hij al geruime tijd op pensioen is, leerde ik die dag weer heel veel van hem bij. We hebben ’s avonds in een pub nog een hele avond doorgepraat. Zalig!

Daarnaast uiteraard Theo Peeters. Hij was het die TEACCH en Gary naar Vlaanderen haalde. Theo heeft in Vlaanderen het pad geëffend voor meer begrip voor en betere kennis van autisme.

En niet te vergeten: mijn collega’s van het eerste uur op de Vlaamse Vereniging Autisme: Dirk, Lut, Moniek, Det, Monica, Cis… Hoewel we toen met zijn allen een beetje koning éénoog in het land der blinden waren, denk ik dat we elkaar inspireerden en samen gebouwd hebben aan een betere wereld voor mensen met autisme.


Kristiene Reyniers overhandigt de oorkonde aan Peter Vermeulen.

Zijn er bepaalde mensen die volgens jou deze PLAA ooit moeten winnen?


Wel, de zojuist vernoemde mensen. Cis heeft hem al gekregen. Maar ik vind dat de thuisbegeleiders van het allereerste uur, we spreken over het begin van de jaren tachtig, elk ook een PLAA verdienen: Det, Dirk, Moniek en Lut. Niet vergeten: dat kleine clubje lag aan de basis van wat nu het grote netwerk van thuisbegeleiding is, maar ook van het tijdschrift Autisme en van het informatiecentrum.

Daarnaast ook de ouders van het eerste uur. Want alles wat in Vlaanderen nu aan autisme-initiatieven bestaat is ooit opgestart door ouders of ze waren er op zijn minst bij betrokken.


Wat vind jij van het uiteindelijke resultaat van jouw biografie?


Ben ik best trots op, al blijf ik vinden dat mijn levensverhaal nog lang niet geschreven is. Ik kijk er ook van op dat er veel mensen naar vragen...


Je naam zal vereeuwigd worden door je biografie, de gedenkplaat, de zaal in het kantoor van Passwerk die nu jouw naam draagt. Hoe voelt dat aan?


Wel, om te beginnen hoop ik inderdaad dat die ‘vereeuwigd’ wordt, want ik wens Passwerk nog minstens een eeuw toe! Ik vrees wel dat binnen een eeuw veel mensen zich gaan afvragen wie die Vermeulen van die gedenkplaat was. En ik hoop ook dat wanneer mensen niet door de assessmentproeven van Passwerk geraken, ze dit dan niet gaan koppelen aan mijn naam die op de deur van de room prijkt…


Zijn er nog bepaalde zaken die je binnen jouw werkdomein zou willen realiseren?


Ja, na al die jaren vooral gefocust te hebben op wat autisme zo specifiek en zo bijzonder maakt, zou ik vanaf nu vooral graag de nadruk leggen op wat mensen met en zonder autisme gemeenschappelijk hebben. Op wat hen verbindt.


Heb je advies aan ouders van een kind of een jongere met autisme?


Te veel om op te noemen, maar misschien vooral dit: autisme is – hoe belangrijk een diagnose ook moge zijn – maar één van de vele labels die jullie kind typeren. Leer dat autisme kennen, maar maak het niet groter dan het is. Zie ook alle andere labels van jullie kind, in het bijzonder ook de positieve: diens kwaliteiten, sterktes en interesses. En vergeet niet dat er uiteindelijk maar één label het allerbelangrijkste is: de naam die jullie voor dat kind gekozen hebben.


Wat is volgens jou het grootste misverstand over autisme?


Dat mensen met autisme de samenleving minder te bieden hebben dan mensen zonder autisme. Maar ook dat mensen met autisme geen inlevingsvermogen hebben, niet soepel kunnen zijn en altijd een goed oog voor details hebben. Kortom: de misverstanden ontstaan vooral door stereotiepe oneliners over autisme.


Is de inclusie van mensen met autisme voor jou een belangrijk doel? Hoe moeten we die inclusie bereiken?


Inclusie is het allerbelangrijkste! Ik kan me niet voorstellen dat iemand die inclusie in vraag zou stellen, want dat zou betekenen dat die persoon voor uitsluiten kiest (exclusie). Er zijn heel veel dingen die nodig zijn voor inclusie, maar het begint bij het accepteren van (neuro)diversiteit en solidariteit met mensen die ‘anders’ zijn. En dan kijken hoe we dat ‘anders’ zijn een volwaardige plek kunnen geven in onze samenleving.


Dringen zich bepaalde politieke of beleidsmatige optimaliseringen op?


Wat mij betreft is de voornaamste het afstappen van het zuiver medische model van kijken naar een handicap (een deficitmodel) naar een burgerschapsmodel: mensen met beperkingen in eerste instantie zien als burgers met dezelfde rechten en plichten als iedereen.


Wil je nog een boodschap meegeven aan de lezer?


Ja, wees kritisch wat betreft de informatie over autisme. Vooral die op social media, het internet en de populaire pers. Check de feiten, ga op zoek naar de bronnen. Want helaas is met de digitalisering ook het fake news over autisme toegenomen.


Wil je nog iemand in het bijzonder bedanken voor wat je bereikt hebt?


Neen, niemand in het bijzonder, zoals ik in mijn nawoord in de biografie schreef: ik ben geworden wie ik ben dankzij iedereen die mijn pad heeft gekruist. Ik wil dan ook iedereen bedanken. Op de award staat nu wel alleen maar mijn naam, maar eigenlijk horen daar alle namen bij van alle mensen die ik heb ontmoet. Want zij hebben me gemaakt tot wie ik nu ben.

En natuurlijk dank ik Passwerk voor de award!!!


Wat is er allemaal ten goede verandert in de voorbije periode, in de voorbije tien jaar?


Ik denk dat de kennis over autisme de voorbije tien jaar enorm is toegenomen en daardoor ook de bereidheid om de samenleving autismevriendelijker te maken. Ik reis de hele wereld af en kan dus wel een beetje vergelijken. En ik moet zeggen: hoewel er nog een lange weg af te leggen is, mogen we in Vlaanderen best trots zijn op wat we inzake autisme hebben bereikt. Er zijn veel landen die niet kunnen tippen aan de kennis over autisme die we in Vlaanderen hebben.




Peter Vermeulen


Cas Raaijmakers geeft toelichting bij de biografie die hij heeft geschreven over Peter Vermeulen.



Berchem (HQ)
Posthofbrug 12 bus 7
2600 Berchem

Brussel
Dieudonné Lefèvrestraat 4
(Be-Here)
1020 Brussel

Hasselt
Kempische Steenweg 311/2.04
(Corda Campus)
3500 Hasselt

Roeselare
Kwadestraat 151a bus 41
(Accent Business Park)
8800 Roeselare

Logos-13_edited.png

© 2020 Passwerk

Partner:

M2Q.png
Logo Passwerk-small-12.png
  • social-26
  • social-27
  • twitter-04